Eén van de steeds weer terugkerende vragen die zich aan mij en ik geloof heel veel vrouwen opdringt is : Hoe moet ik ouder worden?
Klinkt vreemd voor de niet overgangster, maar geloof mij zo vreemd is die vraag niet.
Het is nog niet zo makkelijk in de tijd van hedentendage om ouder te worden.
Waarom? Omdat het eigenlijk een stiekem dingetje is.
Het mag namelijk niet gemerkt worden door de wereld om je heen.
Grootmoedig moet je dingen roepen als 'ouder worden we allemaal!' 'Je bent zo oud als je je voelt..' (wat dat dan ook moge betekenen) O ja, deze...'leeftijd is maar een getal!' Graag joviale toon erbij.
Allemaal gelul. Je wordt ouder en je ziet met een soort van schok annex verbijstering dat de huid van je decolleté dingen doet die jij niet afgesproken hebt. Dat als je glimlacht, je dat doet in 3D. Je rimpeltjes hebt op je wangen, zo ongeveer in de vorm van de kringen in een vijver waar je een steentje in gooit. Lief hè die lachrimpeltjes? Ja, als je ze zelf niet hebt.
Je 's morgens wakker wordt met verstijfde en pijnlijke vingerkootjes en je de trap af moet als een acrobaat. Gaat allemaal stukken beter na de warme douche en tegen de tijd dat je de deur uitgaat naar je werk loop je weer als een kieviet, maar toch...
Oké, over dat ouder worden. Dat wil je eigenlijk best. Het geeft je een zekere rust, je verlangens komen ook steeds vaker verbazingwekkend veel overeen met dingen die bij ouder zijn horen en je hebt al heel lang geen zin meer om je te moeten bewijzen op welk vlak dan ook.
Maar word je dat gegund?
Lastig lastig. Met een kopje thee de Libelle van voor tot achter uitspitten en hooguit een zacht muziekje op de achtergrond is heaven. Héérlijk! Imago? Truttig.
Geen knellende push-up bh en nauwe string maar een fijne beugelmadame en een zacht katoentje aan? Zeer comfortabel. Imago? Lustkiller.
De ratrace afschaffen tegen de hardnekkige grijze haren en je droger wordende punten? Een verademing. Imago? Verwaarloosde peper en zout coupe die je meteen naar het land van omroep Max afschiet. Wil je niet.
Wat wil je dan wel?
Nou eigenlijk allebei. Af en toe in alle rust een vijftiger mogen zijn die haar lay back status geniet en af en toe nog die sprankelende figuur in haar strakke jeans
en die pittige enkellaarsjes eronder. Ook de reclamewereld heeft ons dames in de overgang ontdekt. Zo onzichtbaar als de overgang moet zijn, in de wereld van reclame worden de crèmes ons letterlijk aangesmeerd voor lijntjes en droger wordende huid. Pillen om weer te kunnen slapen en ons middel te behouden en niet onbelangrijk om minder boos te zijn. Want daar zijn ze erg bang voor daar buiten in de maatschappij. Onze massale boosheid en stemmingswisselingen. Verder mag je kiezen wie van de drie vrouwen in beeld de Tena lady in haar broek heeft verstopt. Blijft overigens een raadsel.
Valt me trouwens op dat de dames in de reclame of piepjong zijn of stokoud.
Nou ja, ze ogen altijd wel idioot gelukkig.
Het ouder worden dus. Volgens de wereld zoals wij die kennen, mag het wel, maar liefst onmerkbaar.
We moeten blijven lachen, rennen en draven, er goed uitzien, sexy zijn en toch op een manier dat iedereen ons wel als moeder zou willen hebben. Niet té sexy dus.
Als we onder elkaar zijn laten we vaak onze vermoeiende façade vallen. Wapperen we ons ongegeneerd koelte toe, leggen onze benen omhoog en strekken we onze pijnlijk rug en zuchten we dat we moe zijn en het gehad hebben. Voor vandaag dan hè.
Dat zijn de momenten waarop het fijn is om nog de bevestiging te krijgen dat je dingen voelt die zo horen te zijn. Je warrige hoofd, dat een duizenddingendoekje is. Het ene moment bruisen van energie en het volgende volledig lamgelegd zijn. Het ene moment eindeloos geduldig, het volgende wel kunnen ontploffen. Vanmorgen nog helemaal blij met je outfit die nog prima staat, 's middags denken 'hoe heb ik dat aan kunnen trekken? Ik zie er niet uit!' Allebei is niet waar trouwens.
We voelen ons best wel onbegrepen eigenlijk en tegelijkertijd...geen van ons zou weer een jonge ding willen zijn. Veel fijner zo, wat ouder en wijzer en vooral: Ik-doe-mijn-eigen-ding-gewoon-omdat-ik-dat-kan. :-)
Ouder worden is een cadeau feitelijk. Alleen hebben we dat vaak niet in de gaten omdat het niet zo wordt gelabeld. Maar als je dat cadeau zelf stukje bij beetje uitpakt ontdek je fijne kanten van het ouder worden wel. Je hoeft heel veel niet meer zo verbeten van jezelf. Je merkt vaker dat je de weg in het leven begint te kennen en dat schept vertrouwen in jezelf. Erg prettig.
Je kijkt anders tegen de toekomst aan. Meer bezig met wat je wilt behouden in plaats met wat je nog moet bereiken. Goed rentmeesterschap over de essentiële dingen van het leven is dat behoud. Dus je steekt louter energie in de dingen die er toe doen. Veel drukke rimram sla je doelbewust over.
Lekker bewegen, die zalige kop thee, slow cooking de recepten die je nog van vroeger kent, niet meer zoveel, maar juist móóie kleding van goede kwaliteit, rustig luisteren naar mooie muziek in plaats van altijd maar een achtergrond deun. Je verheugen op een leuk programma omdat je het ongestoord kan kijken. Ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik vind het cadeautjes.
O ja, dat boek op het plaatje wil ik écht graag lezen. Gaat over je sensualiteit. Erg interessant topic voor volgende keer...
