Omdat ik nu eenmaal gek op blogs ben, heb ik in de afgelopen maanden het www afgestruind naar het fenomeen 'de overgang'.
Uiteraard uit puur eigenbelang.
Ben ik er wijzer van geworden? O ja, zeker. Heel veel dingen die ik voel, ervaar, onderga of mij hevig tegen verzet, zijn ontmaskert als typische overgangsdingen.
Enerzijds is dat heel erg geruststellend.
Echt waar. Hoe fijn is het om te lezen dat je niet de enige bent die 's nachts om 03.00 zuchtend naar het zwakke lichtje van de wekker kijkt.. Je bent niet alleen.
Anderzijds merkte ik dat het web vol met reacties staat van vrouwen die over hun toeren zijn. Die elkaar aanspreken met 'meisje' en de overgang ervaren als een levende hel.
Die verder strooien met namen van medicijnen alsof het kleurige confetti is en de jaren van overgang rustig tussen de 40 en 65 jaar plaatsen.
Een beeld dat hiermee ontstaat is er eentje van totale onthutsing...OMG.
Schrijven dan alleen de wanhopigen?
Zijn al de dames die het niet zo desastreus ervaren gewoon niet zo schrijverig?
Ik denk het eigenlijk wel.
Schrijven op een forum doe je vaak nu eenmaal als je al op dat forum aan het lezen bent en dus ook als je al steun zoekt bij gelijk gestemden.
Wat mij heeft verbaasd nu ik zelf de overgang ben ingegaan is de ouderwetse hermetisch gesloten barricade die voor de deur naar overgangsland is opgeworpen.
Nog steeds is het een beetje een bleu onderwerp. Zeker niet iets om zo even te vragen aan een ander op een verjaardag. Een onderwerp dat nogal eens als een lichte goeiige spot wordt geroepen in hetzelfde rijtje als 'moetjeongesteldworden?!' als je als vrouw zijnde eens wat fel uit de hoek komt.
De overgang is niet populair.
Niet strak.
Niet sexy.
Niet beminnelijk.
Maar is dat eigenlijk wel zo?
Wat zit er onder al die lagen met vage en zeer zeker niet vage klachten?Wat gaat er eigenlijk door ons heen en waarom?
Zitten er ook voordelen aan de overgang? En zo ja, waar moet je die zoeken...
Ik durf hardop te beweren dat er wel degelijk voordelen zitten aan de overgang.
Dat de overgang een vreemd verpakt cadeautje van moeder natuur is.
Een soort resetten van body & mind om je voor te bereiden toe te treden tot het gezelschap van de ervaren vrouw. Een gezelschap met een code.
En die code kraak je alleen als je er de tijd voor neemt om jezelf te leren kennen.
Om jezelf optimaal te leren kennen wordt je terug geworpen op jezelf.
In de donkerste hoekjes van het functioneren van je lichaam en van wie je bent in je eigen hoofd.
Dat is een hobbelige weg, maar wel één met hele mooie uitzichten.
Die weg bewandel ik sinds een goeie twee jaar en nu ben ik eraan toe om de weg te beschrijven, zodat je erover kan lezen als je dat wilt.
Misschien herkenbaar, misschien hier en daar een licht werpend op de zaak.
Ik praat niet alleen vanuit mijzelf, maar vanuit wat ik opdoe uit mijn openhartige gesprekken met vijf andere vrouwen. Allen in de overgang. Ik heb het zeldzame geluk dat ik met ze samenwerk. Ze zijn mijn collega's en wij... wij zijn alle vijf in de overgang en zijn vanuit een schuchter hier en daar opmerkinkje heel langzaam tot een delen van onze overgang gekomen.
En dat is een ongelooflijk fijn gegeven. We zijn elkaar vaak tot steun door een luisterend oor, het bevestigen van dingen, lol te trappen met elkaar en ook dat onmisbare kleine knipoogje zo af en toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten